Σημερα το πρωι ακουσα συνομιλιες απο το σαλονι,ακουσα τον πατερα μου να λεει
"τουλαχιστον δεν ταλαιπωρηθηκε" και αμεσως καταλαβα.
Το βραδυ στις 19 περπαταγε με τα ψωνια απο το σουπερμαρκετ και λυγισε,κανεις μας δεν το περιμενε.Βαρυ εγκεφαλικο μας ειπαν.
Δεν ταλαιπωρηθηκε ευτυχως,και στις 20 του μηνος πεθανε,μια μερα μετα.
Παντα τη φοβομουν αυτη τη στιγμη,ποτε δεν ηθελα να ερθει γιατι η γιαγια μου,ηταν το προσωπικο μου ειδωλο.Ηθελα να της μοιασω στα παντα,στην ξενοιασια,στην τρελα,στην καλη της την ψυχη.
Απο μικρη τη θαυμαζα γιατι ειχε ψυχη μικρου παιδιου,επαιζε,εραβε ρουχα μονη της,φροντιζε τον παππου μου,ολο γελουσε και ηθελε να κανει μονο καλο.
Ποτε δεν εκανε κακο σε κανεναν και δεν κακολογησε ΠΟΤΕ αυτους που την αδικησαν η της φερθηκαν ασχημα.
Τωρα λοιπον που ηρθε αυτη η στιγμη,εκλαψα επειδη ηξερα οτι θα μου ελειπε,ομως ΔΕΝ την εκλαψα.
Δεν πρεπει να τον λυπαμαι αυτον τον ανθρωπο γιατι εζησε τη ζωη της στο μεγιστο.Παρολο που υπηρξαν δυσκολιες,κατοχη και αλλα,δεν τα παρατησε ποτε.
Ολα τα αντιμετωπιζε με χαμογελο και ψυχραιμια.
Το σπιτι της ηταν ενας ναος,οχι μονο με εικονες της παναγιας,αλλα κυριως με την οικογενεια της.
Ειχε σε ολους τους τοιχους του σπιτιου την οικογενεια της.
Ζωντανους,πεθαμενους,ολους αυτους που ειχε στην καρδια της.
Κανενας ανθρωπος ποτε δεν ειχε πει κατι κακο γιαυτην.
Προσωπικα εγω,τα 16 χρονια που την ξερω δεν εχω ΟΥΤΕ ΜΙΑ κακια αναμνηση,τιποτα,μονο ομορφα πραγματα που θα τα θυμαμαι για ολη μου τη ζωη.
Οταν ημουν μικρη και πηγαινα σπιτι της ηταν η καλυτερη μου,παιζαμε μαζι ενω οι γονεις μου με τον παππου μου και τη θεια μου καθοντουσαν μεσα και μιλουσαν.
Οταν ηταν αυτη μικρη την φωναζε ο πατερας της αγριμι,γιατι οντως ηταν.
Παντα υπερασπιζοταν αυτους που αγαπουσε,οταν η κολλητη της φιλη ειχε πει κατι κακο για την αδερφη της,την επιασε απο το μαλλι και της το τραβαγε εχοντας το ποδι της στην πλατη της.
Ηταν θεα η γυναικα,ηρωιδα.
Εφτασε τα 83 ομως εβαφε τα νυχια της,φοραγε τα δικα της χρωματιστα ρουχα,αυτα που εφτιαχνε μονη της,εκανε τα παντα.
Στις 18 αυγουστου ειχα παει σπιτι της να την δω,κατι με εσπρωξε να παω.
Την ειδα μια χαρα,καθησα πολυ ωρα και λεγαμε τα δικα μας.
Παντα μαρεσε να μιλαω με αυτον τον ανθρωπο,να μου λεει για τα παιδικα της χρονια,τη ζωη της,τα καμωματα του πατερα μου και της θειας μου οταν ηταν μικροι.
Απολαμβανα να την ακουω.
Ειχα παρει μαζι μου και την καμερα μου,την εβγαλα φωτογραφιες να γελαει,να καπνιζει καμαρωτα το τσιγαρακι της..ολα.
Στο τελος της ζητησα να μου γραψει σε ενα χαρτακι το ονομα της,δεν της το ειπα αλλα ηθελα καποια στιγμη να κανω τατουαζ τα αρχικα της στο σβερκο..
Και θα το κανω συντομα.
Ακομα και τωρα που εφυγε απο τη ζωη,το εκανε ηρωικα.
Δεν ταλαιπωρηθηκε ουτε ξεφτιλιστηκε απο καποια αρρωστια.
Χαμογελαστη,καλη και τρελιαρα.
Αυτη ειναι η γιαγια μου,
Ετσι θα την θυμαμαι παντα.
εδω μου χορευε ζειμπεκικο
μια μικρη ιδεα απο τον ναο της.
"τουλαχιστον δεν ταλαιπωρηθηκε" και αμεσως καταλαβα.
Το βραδυ στις 19 περπαταγε με τα ψωνια απο το σουπερμαρκετ και λυγισε,κανεις μας δεν το περιμενε.Βαρυ εγκεφαλικο μας ειπαν.
Δεν ταλαιπωρηθηκε ευτυχως,και στις 20 του μηνος πεθανε,μια μερα μετα.
Παντα τη φοβομουν αυτη τη στιγμη,ποτε δεν ηθελα να ερθει γιατι η γιαγια μου,ηταν το προσωπικο μου ειδωλο.Ηθελα να της μοιασω στα παντα,στην ξενοιασια,στην τρελα,στην καλη της την ψυχη.
Απο μικρη τη θαυμαζα γιατι ειχε ψυχη μικρου παιδιου,επαιζε,εραβε ρουχα μονη της,φροντιζε τον παππου μου,ολο γελουσε και ηθελε να κανει μονο καλο.
Ποτε δεν εκανε κακο σε κανεναν και δεν κακολογησε ΠΟΤΕ αυτους που την αδικησαν η της φερθηκαν ασχημα.
Τωρα λοιπον που ηρθε αυτη η στιγμη,εκλαψα επειδη ηξερα οτι θα μου ελειπε,ομως ΔΕΝ την εκλαψα.
Δεν πρεπει να τον λυπαμαι αυτον τον ανθρωπο γιατι εζησε τη ζωη της στο μεγιστο.Παρολο που υπηρξαν δυσκολιες,κατοχη και αλλα,δεν τα παρατησε ποτε.
Ολα τα αντιμετωπιζε με χαμογελο και ψυχραιμια.
Το σπιτι της ηταν ενας ναος,οχι μονο με εικονες της παναγιας,αλλα κυριως με την οικογενεια της.
Ειχε σε ολους τους τοιχους του σπιτιου την οικογενεια της.
Ζωντανους,πεθαμενους,ολους αυτους που ειχε στην καρδια της.
Κανενας ανθρωπος ποτε δεν ειχε πει κατι κακο γιαυτην.
Προσωπικα εγω,τα 16 χρονια που την ξερω δεν εχω ΟΥΤΕ ΜΙΑ κακια αναμνηση,τιποτα,μονο ομορφα πραγματα που θα τα θυμαμαι για ολη μου τη ζωη.
Οταν ημουν μικρη και πηγαινα σπιτι της ηταν η καλυτερη μου,παιζαμε μαζι ενω οι γονεις μου με τον παππου μου και τη θεια μου καθοντουσαν μεσα και μιλουσαν.
Οταν ηταν αυτη μικρη την φωναζε ο πατερας της αγριμι,γιατι οντως ηταν.
Παντα υπερασπιζοταν αυτους που αγαπουσε,οταν η κολλητη της φιλη ειχε πει κατι κακο για την αδερφη της,την επιασε απο το μαλλι και της το τραβαγε εχοντας το ποδι της στην πλατη της.
Ηταν θεα η γυναικα,ηρωιδα.
Εφτασε τα 83 ομως εβαφε τα νυχια της,φοραγε τα δικα της χρωματιστα ρουχα,αυτα που εφτιαχνε μονη της,εκανε τα παντα.
Στις 18 αυγουστου ειχα παει σπιτι της να την δω,κατι με εσπρωξε να παω.
Την ειδα μια χαρα,καθησα πολυ ωρα και λεγαμε τα δικα μας.
Παντα μαρεσε να μιλαω με αυτον τον ανθρωπο,να μου λεει για τα παιδικα της χρονια,τη ζωη της,τα καμωματα του πατερα μου και της θειας μου οταν ηταν μικροι.
Απολαμβανα να την ακουω.
Ειχα παρει μαζι μου και την καμερα μου,την εβγαλα φωτογραφιες να γελαει,να καπνιζει καμαρωτα το τσιγαρακι της..ολα.
Στο τελος της ζητησα να μου γραψει σε ενα χαρτακι το ονομα της,δεν της το ειπα αλλα ηθελα καποια στιγμη να κανω τατουαζ τα αρχικα της στο σβερκο..
Και θα το κανω συντομα.
Ακομα και τωρα που εφυγε απο τη ζωη,το εκανε ηρωικα.
Δεν ταλαιπωρηθηκε ουτε ξεφτιλιστηκε απο καποια αρρωστια.
Χαμογελαστη,καλη και τρελιαρα.
Αυτη ειναι η γιαγια μου,
Ετσι θα την θυμαμαι παντα.
καρδια μου, συλλυπητήρια...
ΑπάντησηΔιαγραφήευχαριστω..
ΑπάντησηΔιαγραφήΣυλληπητήρια...
ΑπάντησηΔιαγραφήευχαριστω νικολη
ΑπάντησηΔιαγραφήΣυλληπητήρια κι από μένα..
ΑπάντησηΔιαγραφήευχαριστω:)
ΑπάντησηΔιαγραφή